Powstają ich całe osiedla – domy małe i duże, przeznaczone dla jednej, samotnej osoby, lub dla dziesięcioosobowej rodziny, domy z pustymi, białymi ścianami i z rysunkami dzieci powieszonymi na lodówce. Domy zimne i monumentalne albo z ogniem wesoło trzaskającym w kominku, Bez nadziei na przyszłość i z nadzieją, która umiera jako ostatnia. Jedne mają w oknach kolorowe firaneczki, psa ułożonego na dywanie, zapach kawy o poranku, schab ze śliwką na obiad, słodkiego buziaka do poduszki i bajki na dobranoc. Kolorowe sny i cudowne ranki. Inne mają tylko betonową posadzkę, zimne metalowe klamki, słomianą wycieraczkę, która jest właściwie bardzo samotna, bo zupełnie nie używana, białe kanapy bez cienia plamy i nienagannie wypastowaną podłogę. Nie ważne jak długo byś stał i patrzył i tak nie zauważysz różnicy. Z zewnątrz wszystkie projekty domów wyglądają tak samo, dopiero kiedy przez szybę zajrzysz do wnętrza zobaczysz różnicę, bo to, co je różni znajduje się właśnie w środku. Domy jednorodzinne opowiadają swoja historię każdemu, kto chce słuchać. Czasami warto, bo można dowiedzieć się czegoś pouczającego. Domy jednorodzinne, czyli inaczej mówiąc domy jednej rodziny, dom, który chroni rodzinę i żyją jej życiem na co dzień, przechowują jej tajemnice i utulają we wnętrzu. Powstają ich całe osiedla, ale tylko niektóre są prawdziwe.